1

Σχολείο. Σχεδόν.

blog

Πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό, μέρα προσαρμογής. Μπαίνουμε μέσα μαζί, την παίρνει αμέσως αγκαλιά η υπεύθυνη του σταθμού, μια ξανθιά γυναίκα γύρω στα 40 που θα ήταν συμπαθητικότερη αν δεν είχε το κακό συνήθειο να μιλάει σε όλους λες και είναι κουφοί, διανοητικά καθυστερημένοι ή 18 μηνών: πολύ δυνατά, π ο λ ύ κ α θ α ρ ά και πολύ χαρούμενα! ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ!

Το παιδί την κοιτάζει σοκαρισμένο αλλά με μισό χαμόγελο στο στόμα, σαν να μην ξέρει τι να πιστέψει, και πριν προλάβει να απαντήσει στο πρώτο πράγμα που τη ρώτησε, η υπεύθυνη την έχει ρωτήσει άλλα πέντε. Θα βγουν στον κήπο να παίξουν, λέει, και να γυρίσω να την πάρω σε 1 ώρα, και μπλα μπλα μπλα. Κόβω τους αποχαιρετισμούς λίγο απότομα, η Α. φαίνεται ζαλισμένη ήδη αλλά χαρούμενη.

Βγαίνω και κάθομαι απέναντι σ’ ένα καφενείο, μαζί με άλλη μια μαμά προσαρμογής. “Μαμάδες της προσαρμογής”, απροσάρμοστες. Δεν είναι ότι στενοχωριέμαι, δεν είναι ότι αγωνιώ ακριβώς, είμαι εντάξει. Απλά μου φαίνεται παράξενο που δεν θα ξέρω τι θα κάνει τόσες ώρες εκεί μέσα, είναι ίσως που αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι είναι ένας άλλος άνθρωπος από μένα, δεν μπορώ να μπω στο κεφάλι του, δεν μπορώ πραγματικά να ξέρω τι σκέφτεται, πώς της φαίνονται τα πράγματα, πώς τα βιώνει.

Γυρίζω στη 1 ώρα και μου τη φέρνουν, είναι χαρούμενη που με βλέπει, αλλά χωρίς πολλά δράματα. Σα λίγο αποπροσανατολισμένη, σα λίγο συγκρατημένη. Είσαι χαρούμενη, ναι, τι έκανες, έπαικχια, τι έπαιξες, με τα παιγιάκια, πώς τη λένε τη δασκάλα σου, κενό. Φεύγουμε, της λέω, θέλω να πάω να παίκχιω, μου λέει. Καλό σημάδι, ε;

Φεύγουμε αγκαλιά, στο δρόμο μου δίνει μικρά φιλιά στο μπράτσο, μ’ αγκαλιάζει κάπως σφιχτά, δεν λέει πολλά αλλά δείχνει μια χαρά. Στο σπίτι είναι χαρούμενη αλλά ψόφια, πολύ πολύ κουρασμένη (μα με μια ώρα εξαντλήθηκε;) και συνεχίζει έτσι όλη τη μέρα, μέχρι που πέφτει ξερή στις 9 το βράδυ.

Μέρα πρώτη, επιτυχής. Αύριο να δούμε τι μας περιμένει.

0

Τόσο μικρή, τόσο διχασμένη!

Danceintothelight

Ξαπλωμένη στην αλλαξιέρα, ετοιμάζεται για ύπνο.

-Θέλω να πάω στο πανεπιστήμιο.

– (παύση) Ε, όταν μεγαλώσεις θα πας. Θα πας πρώτα στο σχολείο και μετά στο πανεπιστήμιο. Και τι θα μάθεις εκεί;

-Εεεε, δεν ξέρω.

-Θα μάθεις για τον κόσμο και τη γη και το σύμπαν…

-Τι είναι αυτό το σύμπαν;

-Είναι ο ουρανός και τα αστέρια και ο ήλιος και η γη. Και θα μάθεις πολλά πράγματα για τον κόσμο και τους ανθρώπους, ε;

-Ναι, μαμά!

-Και θα διαβάσεις πολλά βιβλία με ωραίες ιστορίες, ε;

-Ναι, μαμά!

-Άντε, πάμε για ύπνο τώρα, ναι;

-Ναι, μαμά, είμαι ένα πολύ μικρό μωράκι! Τι γλυκό μωράκι! Νιανιανιανιανια…

 

2 χρονών και 4 μηνών.

0

Γράμμα σε σένα

Μωρό μου,

κοντεύουν τα δεύτερά σου γενέθλια, κι εγώ ούτε που ξέρω πώς πέρασαν αυτά τα δύο χρόνια που μου φάνηκαν αιώνας. Όχι, δεν τρελάθηκε ακόμα η μαμά, εννοώ ότι να, τώρα, προχτές, ήσουν ένας τόσος δα σπόρος που τον χώναμε στο μάρσιπο και το κεφάλι του έπρεπε να σκύψουμε για να το φιλήσουμε και σήμερα είσαι ένα ολόκληρο ανθρωπάκι που συννενοείται κανονικά με τους άλλους. Ε, καλά, με μένα και τον μπαμπά.

Image

Αλλά, ταυτόχρονα, και θα στο πω γιατί θα είσαι μεγάλη πια όταν θα το διαβάσεις, πολλές μέρες απ’ αυτά τα δυο χρόνια ήταν δύσκολες πολύ (οι λιγότερες, όμως, να ξέρεις). Όχι γιατί φταις σε κάτι εσύ, αλλά γιατί η μαμά παλεύει με τον χαρακτήρα της και το σύγχρονο πρότυπο της μάνας.

Γιατί η μαμά, μωράκι, δεν είναι από τη φύση της μια γλυκομίλητη, ήρεμη, συγκροτημένη νοικοκυρά με άψογο μακιγιάζ και αστείρευτη υπομονή, που βρήκε το νόημα της ζωής στη μητρότητα, όπως μας πλασάρουν όλα τα μίντια, ηλεκτρονικά και χάρτινα, ότι θα έπρεπε να είναι. Αντιθέτως, είναι μια βρωμόστομη, φωνακλού, χαοτική ακαμάτρα, με τρύπιες κάλτσες και μαλλί κότσο, που νευριάζει πρώτα και σκέφτεται μετά, και που κάπως αλλιώς είχε φανταστεί τη ζωή της. Απέχει, δηλαδή, από το πρότυπο έτη φωτός. Έτσι λοιπόν η προσαρμογή στο μοντέλο νοικοκυρά και μάνα τής έχει φανεί βουνό, της έχει κοστίσει πολύ και ένα μέρος του φορτίου το έχει ακουμπήσει πάνω σου, γκρινιάζοντας και φωνάζοντας, και γι’ αυτό πάντα θα μετανιώνει, να ξέρεις, μωρό.

Image

Όμως σιγά σιγά η μαμά μαθαίνει να το ελέγχει το frustration της, μεγαλώνεις κι εσύ και γίνεσαι όλο και πιο τέλεια, και τα πράγματα φτιάχνουν και θα συνεχίσουν να φτιάχνουν. Δεν θα γίνω ποτέ συγκροτημένη και νοικοκυρά, αλλά θα γίνω πιο ψύχραιμη, θα μάθω να κοντρολάρω τα νεύρα μου και θα ξεκουνηθώ να κάνω κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, και κατ’ επέκταση για σένα.

Θέλω να σου πω και κάτι άλλο: ναι, δεν είχα φανταστεί έτσι τη ζωή μου, αλλά όλες μου οι προσδοκίες απ’ το μέλλον είχαν μέσα και μια κόρη. Ήσουν πάντα μέσα στα σχέδια, στα θέλω, στις ελπίδες. Κι όταν γνώρισα τον μπαμπά σου, έγινες πραγματικότητα. Αλλά πολύ καλύτερη απ’ ό,τι είχα φανταστεί.

Image

Σ’ αγαπώ πολύ,

Μ

0

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, έλα πάρε και τούτο, επιτέλους…

Image

Περνάμε δύσκολα με τον ύπνο μας από τότε που γυρίσαμε, γι’ αυτό δεν είχα κουράγιο τόσον καιρό να γράψω για τις διακοπές μας. Ήταν όμως πραγματικά πολύ καλές, στο μεγαλύτερο μέρος τους, μόνο προς το τέλος μας τα χάλασαν οι άσχημες ειδήσεις από διάφορες μεριές.

Κολυμπήσαμε στη θάλασσα (και τι θάλασσα!), σκάψαμε την άμμο, παίξαμε μπάλα, παίξαμε με παιδάκια, φιλήσαμε γατάκια, τους τραβήξαμε την ουρά και φώναζαν οι μεγάλοι, τα κάναμε “καλά, καλά”, φάγαμε και φάγαμε, αλλά κυρίως μιλήσαμε. Μιλήσαμεεεεε, αδερφάκι μου, και τώρα γλώσσα δε βάζουμε μέσα. Το μαγνητόφωνο επαναλαμβάνει τα πάντα, πότε καθαρά, πότε μασημένα, πότε μόνο τις καταλήξεις, αλλά ότι θα επαναλάβει την τελευταία λέξη είναι δεδομένο.

DSC02269

Έτσι έφτασε ο καιρός η μάνα της χρονιάς να σταματήσει να βρίζει σαν τον Λένι τον βρωμόστομο, γιατί θα πάει το παιδί στον παιδικό του χρόνου και θα είναι σα μίνι λαχαναγορίτης αλλά στο χαριτωμένο του, με κοτσιδάκια.

Γενικά είναι μια πολύ όμορφη και αστεία περίοδος, αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ πιεστική για μένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι φωνάζω πολύ, μερικές μέρες πάρα πολύ, και ότι πολλές φορές της μιλάω λες και είναι ενήλικας και καταλαβαίνει τα πάντα, κι αυτό της δημιουργεί μια απίστευτη γκρίνια και σε μένα απίστευτες τύψεις. Τύψεις. Πολλές τύψεις.

DSC02217

Και μετά ξυπνάει κάθε δεύτερη νύχτα και αν είμαστε τυχεροί θα κοιμηθεί με γάλα στο μισάωρο, αν όμως είμαστε άτυχοι θα βασανιστούμε ώρες. Προχτές κοιμήθηκε στις 1130, ξύπνησε στις 12 και ξανακοιμήθηκε στις 330. Κι εγώ της φώναξα και την έκανα να κλαίει. Και δώστου τύψεις, και δώστου αυτομαστίγωμα. Είμαι πολύ δύσκολη στον ύπνο και η κούραση μου βγάζει τον χειρότερο εαυτό μου. Μόνο όταν κάνω συνειδητή προσπάθεια να ελέγχω τη συμπεριφορά μου καταφέρνω να μην υψώνω τη φωνή μου (εκτός απ’ όταν κάνει για πέμπτη φορά αυτό που της είπα να μην κάνει, τότε την μπήγω τη φωνή ανερυθρίαστα). Είναι εξαντλητικό να αισθάνεσαι συνέχεια τύψεις, τη μητρότητά μου μέσα.

DSC02249

Να, ας πούμε, τώρα έχω τύψεις γιατί γκρινιάζω στο μπλογκ. Γι’ αυτό θα σταματήσω και θα ελπίζω ότι αυτό με τον ύπνο είναι φάση και θα το ξεπεράσουμε, ή ότι είναι κάποιο δόντι που δεν το ‘χω πάρει χαμπάρι, ή ότι είναι το κρασί, τα λόγια του παπά… Ευχηθείτε μου.

Πάντως, το παιδί μου άμα το ρωτήσεις ξέρει να σου πει πώς τη λένε τη μαμά του: “Μανιούλα!”

4

Ρεσιτάλ στο φεστιβάλ

Image

Με το που πάτησε το πόδι της στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, το χώρο που γινόταν φέτος το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, άρχισε να τρέχει γύρω γύρω κατενθουσιασμένη. Χαιρέτησε, ακούμπησε, αγκάλιασε και έκανε “μα” όλον τον κόσμο, κατά 90 τα εκατό τελείως άγνωστους σε μας, μπλέχτηκε στα πόδια των παιδιών που παίζανε μπάλα να παίξει κι αυτή, ήθελε να βουτήξει τα κοσμήματα, έφαγε κοτόπουλο με κάρι αλλά και το γάλα της, έριξε κι ένα ξεγυρισμένο χέσιμο (μετά συγχωρήσεως πάντα), αλλά βασικά χόρεψε.

Χόρεψε σαν τρελή κούρδικους ρυθμούς περνώντας ανάμεσα από εκατοντάδες πόδια μεγάλων, με τον μπαμπά της να τρέχει πίσω της προσπαθώντας μάταια να την πιάσει. Έκανε σαν πιγκουινάκι, αυτό το πλαΐνό βήμα με χέρια και πόδια ανοιχτά, δεν ξέρω πώς ακριβώς να το περιγράψω. Γέλασα τόσο πολύ που με πιάσανε τα κλάματα. Συγκινήθηκα πολύ και ευτυχώς κατάφερα να το κρύψω κάπως. Συγκινήθηκα που είναι τόσο χαρούμενη, τόσο ζωντανή, τόσο ελεύθερη, τόσο μικρούλα, μα πόσο μικρούλα είναι, ένα κοντούτσικο ασταμάτητο ανθρωπάκι που αγαπάει τους πάντες και πάει σε όλες τις αγκαλιές. Ακόμα.

Από τις 830 που πήγαμε σταμάτησε να τρέχει μόνο για να πιει γάλα, για να την αλλάξουμε, ένα πεντάλεπτο που την έβαλα στο σλινγκ μπας και ηρεμήσει (μπααα) και στις 12 η ώρα πια που ξάπλωσε στο καρότσι και πηγαίνοντας να φύγουμε απλώς λιποθύμησε. Η πλάκα είναι που έλεγε συνέχεια (όταν δεν είχε το στόμα βουλωμένο με την πιπίλα, λόγω ενός τεράστιου πλαΐνού δοντιού) “κό-κα, κό-κα!”. Δεν ξέρω τι ήθελε να πει, πάντως ήταν εντελώς φάση “κόκα”!

Τα φεστιβάλ είναι απ’τις καλύτερες παιδικές μου αναμνήσεις, ο κόσμος, οι μουσικές, η ελευθερία, τα άλλα παιδάκια, τα σουβλάκια (και να τα τρως και να τα ψήνεις), τα βιβλία, το να χάνεσαι και να φωνάζουν τη μαμά σου απ’ το μεγάφωνο, το κουκλοθέατρο, τα μπαλόνια που σου αγόραζαν και κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, σου ξέφευγαν από τα χέρια κι ανέβαιναν στον ουρανό, κι έμενες να τα κοιτάς με το κεφάλι γερμένο μέχρι τέρμα πίσω -κι αυτή τη στιγμή μπορώ να νιώσω τον πόνο στον αυχένα- μέχρι που χάνονταν ανάμεσα στ’ αστέρια.

Γι’ αυτό θέλω να της χαρίσω αυτή την ανάμνηση κι ελπίζω κάθε χρόνο να πηγαίνουμε για να μπορεί να τρέχει σαν τρελή ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων και να κυνηγάει τα σκυλιά να τα κάνει “μα” κι ίσως αργότερα, όταν μεγαλώσει λίγο, να αρχίσει να καταλαβαίνει γιατί πηγαίνουμε και πόσο σημαντικό είναι να κάνουμε έστω αυτό το τόσο ελάχιστο για να γείρει η πλάστιγγα από την από δω μεριά, από τη μεριά των ανθρώπων.

Ελπίζω μόνο να συνεχίσει να υπάρχει το φεστιβάλ στα χρόνια που έρχονται με φόρα καταπάνω μας, αν εννοείτε τι εννοώ.

Η φωτό είναι μέσω flickr

0

Δεκαέξι μήνες και πάμε

Image

Πέρασα ένα διάστημα που φοβόμουν ότι δεν θα μιλήσει. Έχουμε ένα τέτοιο περιστατικό στην ευρύτερη οικογένεια, και παρόλο που δεν έχει καμία σχέση με την κληρονομικότητα, το παρανοϊκό του χαρακτήρα μου μου προκαλούσε τόσο άγχος γι’ αυτό το θέμα που μου κοβόταν η ανάσα. Την κατάστασή μου την έκαναν χειρότερη όσα διάβαζα στο ίντερνετ σχετικά με την ομιλία και το πότε πρέπει να αρχίσουν να λένε τις τάδε λέξεις και πότε πρέπει να λένε τόσες λέξεις κλπ. Μεγάλο εργαλείο το ίντερνετ -έχω αρχίσει να μη θυμάμαι πώς ζούσαμε χωρίς αυτό- αλλά και μεγάλη παγίδα για μας τους αγχωτικούς.

Τέλος πάντων, το παιδί μιλάει. Δηλαδή, θα μιλήσει. Κοντεύει 16 μηνών και λέει μαμά, μπαμπά, παπού, γιαγιά, μαμ, ντεν, σπάνια κακά, νάνι, λέει πώς κάνει το παπάκι, η αγελάδα και το σκυλάκι (περίπου) και χτες είπε παιδί, παιδιά και πάει. Το πάει το λέει και σήμερα, και μιμείται μερικές φορές τους ήχους των φωνηέντων που λέμε. “Καραβάκι”, “ααάι”. Κάνει διαρκώς “όχι” με το χέρι (είναι η πρώτη της αντίδραση σχεδόν στα πάντα, ν’ ανησυχήσω;) και λέει “ναι” μουγκρίζοντας.

Βαριέται τρελά μέσα στο σπίτι όλη μέρα αλλά κάνει τόση ζέστη που είναι αδύνατον να την πάω παιδική χαρά. Το μεγάλο μου πρόβλημα εξακολουθεί να είναι το πώς να την απασχολήσω και δεν βλέπω να το λύνω τώρα κοντά. Με τα παιχνίδια της παίζει ελάχιστα, ξεφυλλίζει συνέχεια περιοδικά και τα βιβλία της και ψιλοπαίζει μπάλα.

Image

Τα γνωστά γραμματομαγνητάκια την κράτησαν απασχολημένη για 10 ολόκληρα δευτερόλεπτα, αλλά ευτυχώς επιστρέφει συχνά και τα πετάει κάτω, προσπαθεί να τα ξαναβάλει στο ψυγείο, τα μεταφέρει σε άλλα δωμάτια και τέτοια.

Τραγουδάμε συνέχεια, ζωγραφίζουμε (εγώ, κυρίως), φτιάχνουμε πύργους και τους χαλνούμε, ταΐζουμε την Κίκα (ένα γιαπωνεζάκι απ’ το ΙΚΕΑ) και γκρινιάζουμε πολύ πολύ. Είναι μεγάλη πίεση να πρέπει να βρίσκεις συνεχώς έναν τρόπο να διασκεδάσεις έναν άλλον άνθρωπο, ας είναι και τόσος δα. Μάλλον άμα είναι τόσος δα είναι χειρότερο, γιατί δεν μπορείς να τους πεις ανέκδοτα (που έτσι κι αλλιώς τα λέω χάλια), δεν μπορείς να συζητήσεις για πολιτική, δεν μπορείς να του πεις ακόμα παραμύθια (είναι 16 μηνών, στις τρεις πρώτες φράσεις έχει βαρεθεί) και δεν μπορείς να του βάλεις να δει ταινία ή έστω παιδικά. Ακόμα. Πάρτι θα κάνω τη μέρα που θα αποφασίσω ότι μπορεί επιτέλους να δει παιδικά. Έχω πει να περιμένω να γίνει τουλάχιστον 18 μηνών, τώρα βλέπει μόνο τραγουδάκια και Baby Einstein για κάνα τέταρτο στο YouTube την ώρα του απογευματινού.

DSC01645

Άμα μεγαλώσει λίγο ακόμα θέλω να πιστεύω ότι θα είναι πιο εύκολο να βρεις κάτι να την απασχολήσεις, ελπίζω να έχω δίκιο. Θα δείξει. Πάντως αυτό το ζήτημα δεν το είχα φανταστεί ποτέ πριν κάνω παιδί, ίσως γιατί δεν περίμενα ποτέ να είμαι σπίτι όλη μέρα με το παιδί. Πίστευα δηλαδή ότι θα δουλεύω, αλλά υπολόγισα χωρίς τα αφεντικά και την “κρίση” τους. Ένιγουέι. Αλλάζουμε θέμα γιατί πονάει.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι να κάνω με τις φωτό στο μπλογκ, να βάλω φωτό που να φαινεται κανονικά το Ανανάκι ή όχι; Γι’ αυτό και προς το παρόν καταφεύγω σε ημίμετρα. Τα ξαναλέμε, φανταστικέ αναγνώστη.

0

Σκόρπια

Image

Περνάει δύσκολη φάση. Την έχουν τρελάνει τα δόντια της, ετοιμάζεται να μιλήσει και κάθε δυο λεπτά έχει άλλη διάθεση, η κυρία Κυκλοθυμία. Εκεί που χορεύει επιτόπου και γελάει εκεί αρχίζει τη γκρίνια και ρίχνει ένα κλάμα των 30 δευτερολέπτων δι’ ασήμαντον αφορμήν. Λέω ετοιμάζεται να μιλήσει γιατί μέχρι τώρα έλεγε μόνο “μαμ” και “ντεν!” (ο ήχος που κάνει ο φούρνος μικροκυμάτων). Τις τελευταίες δυο βδομάδες απαντάει όταν τη ρωτάς “Πώς το λένε αυτό;”, κυρίως για την πιπίλα, άσχετα που η απάντηση είναι η ίδια για όλα τα πράγματα: “Μαμπού” ή “Μπάμπτικα”. Επίσης πύκνωσαν τα “μαμά”, “μπαμπά”, που ακόμα όμως τα λέει εκτός συμφραζομένων, γενικά τα δοκιμάζει: Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά καμιά 30αριά φορές χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τις απαντήσεις μου. Το αποκορύφωμα ήταν ένα βράδυ που μέσα στη μαύρη νύχτα, στις 3 η ώρα, ακούστηκε μια φωνούλα να λέει “μαμά, μαμά, μπαμπά, μπαμπά” και το καλύτερο, εκεί που με πιάσανε τα γέλια μες στα νεύρα μου: “Παπού, παπού”! “Τι παπού παιδάκι μου, πέσε κοιμήσου, μου ‘χεις αλλάξει τα φώτα!” Μου ‘χει αλλάξει τα φώτα στο ξενύχτι και στο τραγούδι. Τόσο τραγούδι κατά παραγγελία δεν έχω ξαναρίξει στη ζωή μου (έχουμε και προτιμήσεις, άμα δε μας αρέσει αυτό που λέει η μαμά κουνάμε χέρια πόδια κεφάλια πέρα δώθε με μανία). Εκείνο το “Κεφάαααλι, ώμοι, γόνατα, ποδαράκια” (μετάφραση του Head, shoulders, knees and toes”) πρέπει να το λέω καμιά 50αριά φορές τη μέρα η έρμη μάνα της χρονιάς.

Χτες της έδωσα κηρομπογιές και χαρτί να ζωγραφίσει. Κρατάει τη μπογιά σωστά αλλά δεν την πατάει αρκετά πάνω στο χαρτί και δεν φαίνονται οι γραμμές που κάνει. Μια φορά που το πέτυχε ενθουσιάστηκε με τον εαυτό της και το επίτευγμά του. Πάντως δείχνει μια ανησυχητική τάση να θέλει να “ζωγραφίσει” παντού αλλού εκτός από το χαρτί. Στο τραπεζάκι του σαλονιού, στη μοκέτα, στην καρέκλα του γραφείου μου. Ε ρε τέχνη που έχουμε να δούμε στους τοίχους. Μήπως να την αφήσω να ζωγραφίζει στους τοίχους κανα δυο χρόνια και μετά να το χρησιμοποιήσω ως δικαιολογία για να βάψω το σπίτι, που δε μ’ αρέσει το χρώμα που το έβαψα μόλις πέρυσι; Όχι και πολύ παιδαγωγικό, ε; Κρίμα.

Image

Δοκίμασα μια ιδέα που βρήκα ονλάιν. Της έδωσα τα μανταλάκια απ’ το ΙΚΕΑ και ένα ταψί για μάφιν και της έδειξα πώς να τα βάζει ένα-ένα στις θήκες. Μεγάλη επιτυχία, όπως φαίνεται και στη φωτό. Συνολικά το παιχνίδι την κράτησε απασχολημένη για ένα ολόκληρο λεπτό, κι αυτό διακεκομμένο. Ψάχνω γενικά να βρω με τι να την απασχολώ το πρωί που είναι δύσκολο να βγαίνουμε έξω λόγω ζέστης και θα δυσκολέψει περισσότερο σε λίγο. Σιγά σιγά θα δοκιμάσουμε κι άλλα, ελπίζω με καλύτερη τύχη.

Αυτά τα σκόρπια προς το παρόν. Ψάχνουμε να βρούμε ρυθμό εγώ και το μπλογκ και το πάμε λάου λάου.